Ex-CDU Berlin-lid Stadtkewitz

Het Berlijner lid uit het Hoofdstedelijke Huis van Afgevaardigden, René Stadtkewitz, is door de fractie uitgesloten. De Berlijner CDU-Fractie besloot dit nadat Stadtkewitz vastbesloten was om Geert Wilders naar Berlijn te halen en te ontvangen. Bij de stemming hebben 27 der 34 CDU-partijleden voor de uitsluiting gestemd. De CDU maakt zoiets mee, als zijnde “Volks”partij dat wat, de SPD met Sarrazin heeft gedaan. Stadtkewitz kondigde gemakshalve in een gesprek met onze mediapartner PI ( http://www.pi-news.net ) aan, op vrijdag een persconferentie te beleggen, en riep op om de bekendmaking van zijn eigen partij aan te kondigen. Spannende tijden, zeker nu er van Sarazzin werdt verwacht dat hij diegene zou zijn met zulks nieuws. Kort voor de stemming over de uitsluiting uit de Stadsraad heeft Stadtkewitz de UNION (CDU-CSU) nog te kennen gegeven, de partijlijn te zullen gaan volgen in ruil voor het mogen aanblijven in de fractie. Wat erop neer zou komen dat hij tot het uiterste is gegaan, namelijk niet officieel Geert Wilders te doen ontvangen en dit over te laten aan een ander.

Het vooraanstaande lid van de ”Bürgerbewegung Pax Europa” voelt zich nu vrij om een partij te stichten. Vrijdag meer nieuws.

Volgens Marrs draait de gehele wereldeconomie rondom olie. En terwijl vele zogenaamde kenners van mening zijn dat oliebronnen uitgeput raken, is Marrs de mening toegedaan dat er nooit een tekort aan olie zal wezen. Volgens hem wordt dit verhaal verspreid om de olieprijs kunstmatig op te jagen. Was het niet olie dat niet gek lang geleden steeg tot de fabelachtige prijs van 147 dollar per vat(!) om even later weer op een prijs van 32 dollar per vat terug te zakken. Dit terwijl de Verenigde Staten van Amerika, wegens de olie-ontdekking nabij Bakken, het niet eens nodig heeft om een andere bron ter wereld te gaan ontginnen.

De US heeft echter, met de Rothschild-monarchie aan het roer, niet alleen Irak geannexeerd, maar ook de olievelden van Irak onder haar permanente beheer geplaatst door permanente militaire bases daar te bouwen. (IMMERS: nog steeds 50.000 US-militairen in Irak) Daarnaast zijn er pijpleidingen door Israël naar Libanon gebouwd waarvandaan olie naar China en Indië wordt verscheept. In China hebben de Rothschilds oliemaatschappijen opgericht welke de verspreiding van olie door geheel China beheren.

Die oliebronnen in de Golf van Mexico moesten buiten bedrijf gesteld worden, aangezien teveel olie op de markt de prijs van olie verder na beneden zou laten storten. Daarom zou deze olieramp hebben doen plaatsvinden. Voor alle andere oliemaatschappijen is hier de bron gevonden, de gehele wereld keek naar de ramp en was vol verontwaardiging, nu zijn er al twee olieplatforms in de ”Gulf” buiten werking en kan de prijs van olie, dankzij het beheer van de Rothschilds in het Midden-Oosten, onbepaald beheerd worden.

Ongeveer honderd jaar geleden deed de “olieramp” in Bakoe, Azerbeidzjan zich voor toen Lenin op instructies van de Rothschilds de oliebronnen aldaar vernietigde door deze in brand te steken en aldaar de olieprijs tot recordhoogtes deed stijgen. Het hele gebeuren in de Golf van Mexico moet daarom tegen de achtergrond van het beheer over de olieprijs gezien worden, aldus… Marrs.

Er is een grote prijs welke de Rothschilds steeds ontwijken, namelijk Iran. En alles duidt erop dat Iran en de ganse wereld aan een oorlog blootgesteld zullen gaan worden ten einde ook de Perzische Golf volledig in het beheer te stellen van…

Wilders verwijst onder andere (meermaals) naar het feit dat er woonwijken in Europa zijn welke geheel en al door Moslims overgenomen worden.

Moskeeën verschijnen op iedere straathoek en zekere woonwijken worden uitsluitend door Moslims beheerd.  Tegenwoordig staan er duizenden moskeeën in Europa en zogenaamde super—moskeeën worden gepland in grote steden. Verscheidene steden kennen een bevolking met meer dan 25% Moslims. In zekere steden maken Moslims al de meerderheid uit onder de jeugd onder de 18 jaar. Mohammed is de gewildste naam onder zonen in vele steden. Er zijn scholen, gefinancierd door de overheid in België en Denemarken welke slechts halal-voedsel bedienen en blanke vrouwen worden door Moslims hoer genoemd.

Zelfs de gerechtelijke wereld in Europa is bezig om zich aan te passen aan Moslims en Sharia-wetgeving is reeds deel van het Britse rechtsbestel. Er wonen reeds 54 miljoen Moslims in Europa. In 2022 zal ‘n kwart van de Europese bevolking Moslim zijn. Deze Moslims willen zoals bekend niet goed integreren en eigenlijk helemaal geen écht onderdeel uitmaken van de Europese Staten, maar vormen afzonderlijke gemeenschappen met eigen tradities, gebruiken en natuurlijk, haar godsdienst. Volgens Wilders is deze immigratie naar Europa deel van de Islamitische Jihad tegen het “Westen”. Hij voegt daarbij dat hij Israël onvoorwaardelijk steunt en dat Israël als buffer dient tegen de Moslims in het Midden-Oosten en dat Europa, Israël niet genoeg kan bedanken voor wat zij doen in de strijd tegen de Moslims verricht.

Hoffman heeft in zijn commentaar op Wilders’ uitlatingen gezegd dat er eerst “afgevraagd moet worden wie in de eerste plaats voordeel had aan de Islamitische immigratiegolven naar Europa? Was dat niet Israël, met Zionisten aan het roer“? Israël kan niet gezien worden als deel van die Westen, en was het niet Israël dat juist bezig is om de val van het Westen te doen bewerkstelligen. Daarom dat Israël, wanneer dit haar uitkomt, zoekt naar Europese steun, maar achteraf toch elke keer blijkt dat de Islamitische immigratiegolven naar Europa heeft gesteund! Waarom Wilders bekommerd is over de Sharia-wetgeving van de Islam terwijl de Talmoedische wetten van het Judaïsme reeds vol beslag legt op Europa, is moeilijk om te verkopen. Zijn dit de “mensenrechten” welke door Zionisten worden bevorderd? Welke wetten, de Islam een greep op het  Westen doen laten bekomen? Om Israël te steunen zal Europa diep in de buidel moeten tasten, ondertussen dienend de Zionistische agenda, … olie op het vuur.

Als gevraagd wordt waar het hedonisme, ateïsme, abortus, homo-seksualisme, pornografie, en het verdere maar algehele verval van het Avondland, Europa vandaan komt, is er in elk geval éen mogelijkheid die niet te negeren valt: Zionistisch Israël. Het kan niet zo zijn, dat alles op het bordje geschoven kan worden van wat men noemt, ” De Islam ”, die zondebok-theorie ging misschien op in de Jaren ’30 van de vorige eeuw, maar mensen zijn wijzer geworden. Te vergezocht is het om een en ander zomaar in de schoenen van een ”vijhand” te schuiven. Europa heeft Zionistische ”mensenrechten” ingevoerd. Europa moet alles toelaten onder het vaandel van “verdraagzaamheid”. Om alleen maar onverdraagzaamheid te prediken tegen Moslims en de Islam, zal geen oplossingen bieden voor de problemen waar Europa mee te kampen heeft. Het dient puur om de Israëlische agenda te bevorderen om het Midden-Oosten, en daarna ook Europa, voor haarzelf in te palmen.

Dit stuk verscheen oorspronkelijk op de website van de Zuid-Afrikaanse politieke partij ”Volksparty”, en is geschreven door Dhr. S.H. Gregan

1. WIJ de échte regionalisten zijn, niet de volgelingen van die twee bastaardkinderen die het België van 1830 gebaard heeft;

2. België ouder is dan het Koninkrijk België;

3. Wij blijven streven naar een stapsgewijze vereniging der Lage Landen. Niet uit nostalgie naar een voorgoed voorbij verleden, wel koel en zakelijk omdat het beantwoordt aan een diepe noodzaak.

Wij wensen inderdaad voor onze landen een bouwsteen te maken vo0or de (even noodzakelijke) federatieve eenheid van EUROPA.
Omdat wij met onze gewesten, gelegen op een kruispunt van Europa en temidden drie gewezen grootmachten (Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittanië) opnieuw deze plaats als 4de macht wensen in te nemen:
“ce triangle inassimilable” zoals Denis de Rougemont ze noemde.

Let wel: niet omwille van de macht op zich, maar omdat wij daardoor een instrument in eigen handen zullen krijgen om onze mensen de mogelijkheden te geven zich ten volle te ontplooien.
Dat wil zeggen: de vervolmaking van hun menselijke persoonlijkheid.

Alles staat voor ons ten dienste van de mens.

“Alors nous tiendrons dans une main de fer la chef de l’Europe”

*** Wij zeggen niet: de natie is alles en de staat is alles. Wij zeggen: de natie en de staat zijn slechts middelen om voor iedere staatsburger te verzekeren de mogelijkheid om zijn bestemming op aarde te vervullen. De staat is slecht in dienst van de persoonlijkheid. Alles in de wereld is daar tot dienst van de mens – Joris van Severen ***

Catalonië haalde de Spaanse pers vooral, toen het de beslissing nam om vanaf 2012 geen stierengevechten meer toe te laten. Niet alleen, of zelfs niet vooral om haar diervriendelijkheid te onderstrepen, maar vooral om haar afstand te schetsen van de Spaanse tradities terzake. Een tweede opmerkelijke manifestatie van eigen wil was de betoging op 10 juli in de straten van de Catalaanse hoofdstad Barcelona. Ongeveer één miljoen mensen stapte op onder het motto “Wij zijn een natie. Wij beslissen”, waardoor het Catalaanse volk duidelijk wilde maken zich niets te zullen aantrekken van uitspraken van het Spaans Grondwettelijk Hof, dat het streven naar autonomie van Catalonië wilde inperken. Verschillende punten van het autonome statuut van Catalonië werden in de beslissing van het Hof als “tegenstrijdig met de Spaanse grondwet” aanzien. Ook het bestaan van een “Catalaanse natie” beschouwt het Spaans Grondwettelijk Hof als strijdig met de Spaanse grondwet.

Het nationalisme in Catalonië, de wil om het zèlf in handen te nemen, is overal en op alle niveaus doorgedrongen, zo lijkt het wel. Neem nu de kapitein van de Spaanse nationale voetbalploeg, Carles Puyol. Hij is tevens de kapitein van FC Barcelona en stamspeler van de eigen Catalaanse voetbalwedstrijden om de eerste plaats in Catalonië. En hij is Catalaans nationalist.

Hoe is het zover kunnen komen? Belangrijk is te onderstrepen dat Catalonië meer is dan zon en strand. Het grondgebied is zo groot als België en het is met een vijfde van de totale bevolking van Spanje – in totaal zijn er ruim 7 miljoen Catalanen -  goed voor een vierde van het bnp van Spanje. Geen zogenaamde autonome Spaanse provincie is zo levenskrachtig als Catalonië.

Daarenboven kan het volk terugblikken op een lange en rijke culturele traditie – in de aard van de Heel-Nederlandse eigenlijk – met een zeer melodieuze en oude taal, die zich uit het gewone Latijn ontwikkelde en zich reeds in de 12de eeuw tot een schrijftaal ontwikkelde. In 1716 werd Catalonië ingelijfd in het grotere Castiliaanse Spanje, de Catalaanse taal verloor haar status als ambtstaal en de taal en literatuur ging achteruit, vooral dan in de bovenste lagen van de bevolking. Met het begin van de Romantiek ontstond niet alleen een nieuwe nationalistische literatuur in Duitsland, in de Nederlanden of in de Scandinavische landen, maar ook in Catalonië. En op de culturele emancipatie volgde natuurlijk een politieke beweging – ook die evolutie hebben we in Vlaanderen meegemaakt.

Eerst in 1979 verkregen vier regio’s, Baskenland, Galicië, Andalusië en Catalonië, wegens hun historische eigenheid en achtergrond vanuit de Spaanse grondwet bepaalde eigen bevoegdheden toegekend, en bijvoorbeeld ook eigen regionale regeringen. Sindsdien heeft het streven naar volledige autonomie zich enorm ontwikkeld in Catalonië en hierbij mag zeker de naam van Jordi Puyol niet onvermeld blijven. Hij was voorzitter van de Catalaanse regering tussen 1980 en 2003, en één van de motoren van het autonomiestreven van de Catalanen. Hij was in 1930 geboren, en werd tijdens het Francoregime opgesloten. Tot 2003 was hij ook voorzitter van zijn conservatief-nationalistische partij, de Convergència i Unio, die in 1984 en 1988 de absolute meerderheid in het Catalaanse parlement verwierf.

De vraag is niet of Catalonië onafhankelijk wordt, de vraag is alleen hoelang Spanje de boot nog kan afhouden. Niet alleen was er de manifestatie op 10 juli in de straten van Barcelona, maar eigenlijk heeft men de afgelopen jaren de opbouw van een Catalaans-nationalistische strategie meegemaakt. Op 11 september 2009, de nationale feestdag van Catalonië, demonstreerden in Barcelona zo’n 15.000 mensen ten gunste van de Catalaanse soevereiniteit en tegen de Spaanse bezetting. Helemaal vooraan liep Joan Laporta, de voorzitter van de sterkste Spaanse voetbalploeg, FC Barcelona.

Kort daarop, op 13 september, werd in het dorp Arenys De Munt een officieuze opiniepeiling georganiseerd onder de 8.000 inwoners. Men wilde hiermee zowel het basisdemokratische karakter van de Catalaanse beweging onderstrepen als – vooral – peilen naar de nationalistische gezindheid onder de eigen bevolking. 96% van de bevolking wilde een eigen, Catalaanse staat. Een officieel referendum, wat men eerst wilde organiseren, werd vanuit Madrid vanuit (grond-)wettelijke gronden onmogelijk gemaakt, want officiële referenda mogen in Spanje alleen door de Spaanse staat worden georganiseerd.

Catalonië liet het daarbij niet. In december werden analoge referenda georganiseerd in meer dan 160 Catalaanse steden en gemeenten, waarbij ongeveer 1/3de van de bevolking ging stemmen. 94% van het aantal stemmers sprak zich uit voor het oprichten van een eigen Catalaanse staat. In de maand februari van 2010 tenslotte kwamen nog eens meer dan 80 steden en gemeenten aan de beurt.

Het heeft er alle schijn van dat Catalonië inderdaad in de laatste rechte lijn naar onafhankelijkheid zit. En het heeft er bovendien alle schijn van dat die volledige autonomie in Catalonië nog eerder dan in Vlaanderen een feit zal zijn.

(Peter Logghe)

Niet elk van deze gebieden komt even vaak in de belangstelling, maar vooral de Franse Nederlanden en Friesland blijken telkens een bron van zeer boeiende en interessante bijdragen.

Wat Zuid-Vlaanderen betreft, wordt de figuur van priester Renaat Despicht (Ochtezeele 1870-1960) behandeld. Leraar, taalkundige en medewerker aan tal van Frans-Vlaamse bladen. Boeiend is zeker ook de beschrijving van het Vlaamse college in Sint-Omaars en een uitvoerige ‘Kroniek van de Franse Nederlanden” door Johan Van Herreweghe. Voor Nederlands Limburg verhaalt Erik Martens over het bij ons zowat onbekende “separatisme in Nederlands-Limburg 1838-1849”. Thomas Steensen behandelt het “Deense Holland”, alias Noord-Friesland. Wat Friesland betreft, stelt Pieter Jan Verstraete alweer een Friese letterkundige voor, de Friese “boer-dichter” Douwe Hermans Kiestra.

Enkele andere, soms iets té gespecialiseerde bijdragen ronden het jaarboek af. Aanbevolen aan allen die de grenzen van onze aloude Nederlanden verder willen verkennen.

Meer informatie over deze organisatie en het jaarboek op deze verwijzing

(Karel Van Vaernewyck)

De vier partijen die centrumrechts heten te zijn, halen een meerderheid van precies 50.0% in de laatste peiling. Genoeg om een absolute meerderheid te halen in de Riksdag.

De huidige coalitie heet (centrum-)rechts te zijn, maar er zit amper verschil in standpunten over immigratie tussen linkse en centrum-rechtse blok in Zweden, beide zijn fervent voorstander van massa-immigratie. of ze de meerderheid behouden is nog lang niet zeker, eerst moeten de verkiezingen afgewacht worden.

Een paar maanden terug stond immers het rood-groene ”Blok” nog ruim voor in peilingen, het wordt spannend.

Oppositie

De drie rood-groene partijen scoren gezamenlijk niet hoger dan 43.3 procent, dit geeft de rechtse regerende ”Alliantie” maar liefst 6.7 procent ruimte, dit alles vrij naar de bron van de peiling ”Svenska Dagbladet”.

De Nationaal-Conservatieve partij ”Zweedse Democraten” gaan voor het eerst in hun bestaan mogelijk de Zweedse Riksdag betreden. De kiesdrempel van 4 procent zal zeer waarschijnlijk over worden gegaan. De laatste peiling gunt de ZD zo’n 4.6 procent.

De Partij van Fredrik Reinfeldt’s, zittend premier van Moderate blijven de grootste met 33 procent. Dit is een winst van 0.9 procent ten opzichte van de poll van een week geleden.

De sociaal-democraten (SAP) boeken een magere winst van 0.7 procent en staan op 30.8 (ten opzichte van de 30.1% vorige week ). De winst is echter verwaarloosbaar omdat deze voornamelijk van de twee andere linkse partijen afkomstig is. De SAP heeft nu 130 zetels en 35% van de stemmen.

De Liberale Partij van Zweden keldert met 1.6 procent, deze partij valt terug naar 6.2 procent.

Sifo ondervroeg 1,420 potentiële kiezers.

Conclusie

De verkiezingen zijn op 19 september 2010, zowel voor de Zweedse Riksdag als gemeenten en provincies. Er heerst een zekere mogelijkheid dat er voor het eerst een partij in de Riksdag komt, die zich inzet voor het behoud van een Zweedse cultuur en strijd tegen massa-immigratie.

De ”English Defense League” activisten zouden o.a. met flessen, stenen en rookbommen hebben gegooid. Foei! En dat nog wel tegen de oproerpolitie. Dit alles nadat de authoriteiten toestemming hadden gegeven om de groep van 700 weg te houden bij een andere demonstratie op het zelfde moment van de extreem-linkse mafketels groepering genaamd United Against Fascism. Berichten over daadwerkelijke confrontaties bleven uit, in de City of Bradford zaterdag.

De groepering in kwestie, de English Defense League kampt tegen, naar eigen zeggen de Islamisering van Groot-Brittanië, de al aanwezige uitingen van de Sharia-wetgeving en Islamistisch extremisme in de UK. De groepering hield zijn protest dit keer in een stad die een der grootste Pakistani-gemeenschappen heeft.

In 2001 waren er al eens relletjes tussen de autonome roomblanken en de immigranten uit Zuid-Azië.

Tot zover de berichtgeving.

De problemen die Europa bedreigen, de uitdagingen waarvoor we met z’n allen staan: hierover kan u regelmatig lezen. Zo hadden wij het in het verleden al meermaals over het vernietigend cultuurrelativisme, waarvan het intellectuele toplaagje in Europa getuigt. Europa worstelt met het migratievraagstuk, met daaraan gekoppeld het groeiend besef dat een radicale islambeweging het Europees waardenpatroon – of wat daar nog van over is – verwerpt, en op die manier veel ontwortelde en gedesillusioneerde jonge migranten een houvast en een denkkader biedt. Europa slaagt er tenslotte ook niet in het vraagstuk van de Turkse toetreding tot de Europese Unie juist en krachtdadig – eensgezind dus – te beslechten. Europa slaagt er maar niet in haar sociaal-economische eenheid op een politieke manier te verwoorden.

Terwijl Europa voor enorme bedreigingen en uitdagingen staat, kijken de USA tegen een aantal andere problemen aan, problemen die net als in Europa plaatsvinden tegen een cultuurrelativistische achtergrond – zij het in véél mindere mate – en tegen een achtergrond van demografische verandering. Wij willen het in het kader van deze korte bijdrage vooral over die demografische en politieke veranderingen hebben, met name de opkomst van de hispanics en van Zuid-Amerika.

De opkomst van Midden- en Zuid-Amerika vooreerst. Het subcontinent was geruime tijd zowat de speeltuin van de USA, economisch en politiek was Zuid-Amerika sterk afhankelijk van het noorden, de USA en in mindere mate Canada. Sinds enkele decennia is hieraan een einde gekomen. Denken we maar aan het oudste fenomeen, het Peronisme in Argentinië, het Bolivarisme in Venezuela, het Indigenisme in Bolivië, het Sandinisme in Nicaragua, en de vormen van socialisme in Brazilië en Chili. Steeds ging het om uitgesproken antikapitalistische regimes, soms marxistisch gekleurd, maar steeds zeer Zuid-Amerikaans, uitgesproken nationalistisch en sterk gericht op de eigenheid, en op de weerstand tegen de USA.

Het lijkt er niet op dat aan deze golf “links nationalisme op zijn Zuid-Amerikaans” niet onmiddellijk een einde komt: Evo Morales uit Bolivië, Cristina Kirchner in Argentinië, Lugo in Paraguay kwamen recent aan de macht en passen perfect in het plaatje van identitaire en sterk anti-Amerikaanse presidenten. Maar het gaat verder: de overkoepelende organisatie Mercosur, opgericht door Bolivië, Chili en Peru, wint aan kracht in Zuid-Amerika. Het werd uitgebreid met Venezuela en Colombia en wil vooral een antwoord bieden op de door de Amerikanen gecontroleerde zogenaamde Vrije Handelszone van de beide Amerika’s. De hegemonie van de USA staat dus in Zuid-Amerika onder toenemende druk, wat ook in de USA zelf voor spanningen zal zorgen.

Een tweede uitdaging waar de USA eigenlijk met de handen in het haar mee zitten, is dat van de dreigende hispanisering van het zuiden van de Verenigde Staten van Amerika. In 10 staten maken de zogenaamde Latino’s nu al de meerderheid van de bevolking uit. In totaal leven er op het grondgebied van de Verenigde Staten van Amerika nu al meer dan 40 miljoen migranten uit Spaanssprekende staten, 14% van de totale bevolking, waardoor zij de belangrijkste minderheid van de USA zijn geworden. Sinds kort zijn ze dus groter van de zwarte minderheid (13%). Haar demografisch gewicht zal in de toekomst zelfs nog toenemen: volgens bepaalde wetenschappelijke studies zouden de Latino’s van Mexicaanse oorsprong tegen het jaar 2060 zelfs een derde van de Amerikaanse bevolking uitmaken. In een land waar raciale achtergrond nog steeds zijn belang heeft, en waar ook openlijk kan over gepraat worden, zorgt dit voor bijkomende spanningen.

President Obama heeft enige tijd geleden besloten om duizenden manschappen van de Nationale Garde naar de Amerikaans-Mexicaanse grens te sturen met de bedoeling de illegale migratie een halt toe te roepen. Voorlopig zonder al te veel succes, moet men zeggen.

Fundamentele uitdagingen en problemen op scharniermomenten in de wereldgeschiedenis. Is Amerika een reus op lemen voeten? Een rijk zonder toekomst?

Kurz danach folgt die Bombardierung von Kyrenia durch Militärflugzeuge. Die Einwohner von Kyrenia fliehen, verstecken sich, einige Hunderte ins Hotel Dome.

Am Nachmitag ist die Stadt erobert. Viele Einwohner die nicht flüchten konnten werden getötet, vergewaltigt, einige werden nach Adana in der Türkei als Gefangene transportiert. Angst und Trauer herrscht in ganz Zypern. Werden die Türken die ganze Insel erobern., wer wird sie daran hindern?

Sechs Tage dauerten die zwei Phasen der Invasion, etwa 4000 Griechische Zyprioten wurden getötet 1587 sind vermisst, bis 200000 Flüchtlinge das Ergebnis, etwa ein drittel der Bevölkerung. 37% von Zypern wurden von den Türkischen Streitkräften besetzt darunter die fruchtbarsten Böden und wichtige Städte wie Ammochostos (Famagusta), damals das touristische Zentrum von Zypern, etwa 50% der Industrie von Zypern war im besetzten Teil.

Tekst: Augusta Stylianou, Künstlerin